Yaşam ve Ölüm
Karanliktaymislar. Iki embriyo, bir ana rahminde...Her seyden habersiz

beklesiyorlarmis, sudan bir besigin icinde... Sarilip birbirlerine,karanlikta uyumuslar

oylece...Haftalar gecmis, ikizler gelismis.Elleri, ayaklari belirginlesmis.Gozleri
ciktikca meydana,Ikisi de cevrede olup biteni fark etmis...Ne rahat, ne guvenli bir dunyaymis bu...Sicak, islak, sevgi

dolu..."Oyle guzel bir dunyada yasiyoruz ki" demisler, "...bize ne mutlu..."Gel zaman git zaman, cevreyi kesfe
girismisler.Bu karanlik dunyayi ve hayatin kaynagini desmisler.Onlari

besleyip buyuten kordonu fark edince O kordonla kendilerini var eden Anne'lerine sukretmisler.Sonra baslamis bir varolus

tartismasi:"Buraya nereden geldik, biz nasil olduk" diye sormus ikizler... "Annemiz" demis biri, "O bizi var etti, bize can
verdi.""Ne biliyorsun" diye itiraz etmis oteki, "Sen hic Anneni
gormedinki...": "Belki de o sadece zihnimizdedir. Anne inanci bizi

rahatlattigi icin uydurdugumuz bir seydir."Sure dursun ana rahmindeki tartisma, ikizler buyuyup

gelismisler. Rahme sigmaz olup tekmelesmisler.Artik parmaklari ve kulaklari varmis
keratalarin...Buyudukce anlamislar ki, yolun sonu yakin...Gun gelecek, bu

guzelim hayat bitecek;Karanlik bir yolculuk, onlari bir baska diyara cekecek."- Buradaki
hayatimizin sonuna yaklasiyoruz" diye fisildamisikizlerden biri efkarla..."- Ben gitmek istemiyorum" diye diretmis oteki;
"doyamadim ki daha hayata...""- Ama mukadderat alnina yazilandir; dua et,
belki dogumdan sonrahayat vardir."Sormus karamsar olan:"- Bir

gun bize hayat veren kordon kesilecek. Ondan sonra basimiza neler gelecek?"Siirle cevaplamis iyimser olan:"Bircok giden/ memnun ki yerinden/
cok seneler gecti/ donen yok seferinden..."Ve gunlerden bir gun, yer sarsilmis, duvarlar
kasilmis.Dayanilmaz sancilarla ikizler beklenen gunun geldigini anlamis. Burusuk kollariyla birbirlerine
son kez sarilip vedalasmislar.Ve "omrumuz bitti" diye ciglik cigliga
aglasmislar.Azrail sandiklari bir el kesmis onlari hayata baglayan kordonu, Aglaya aglaya karanlik bir

koridordan obur hayata cikmislar.hayati sadece dunyadan ibaret sananlar gibi,yasamlarinin

sadece ana rahminde oldugunu ve dogunca oleceklerini saniyorlar..Kimbilir belkide bizde yaniliyoruz onlar gibi..Olunce olmus
degil, belki dedogmus olacaz.. Nerden bilebiliriz ki!